 |
|
|
   |
| Berichten zijn gesorteerd van oudste bericht naar nieuwste bericht..... chronologische volgorde. |
| Kitty | Espel 18-04-2008 04:39 uur [India] | 09:39 uur [NL-tijd] |
|
| Goeie reis |
Beste Marijke,
De redactie van Espel online wenst jou en je reisgenoten een hele goede reis !
Geniet van een inspirerende omgeving, van je geboorteland, van de geuren en van de kleuren.
Geniet van de mensen die je misschien kunt helpen....
En maak een paar leuke verslagen voor iedereen hier.......
En stuur vooral veeeeeeeeeeeeeel foto's.....
Dan leren we de wereld kennen waarin je de komende tijd leeft.
We volgen je !
Groetjes van Kitty, Fokke, Ealze.
|
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
 |
| Marijke | Delhi 22-04-2008 15:21 uur [India] | 20:21 uur [NL-tijd] |
|
| Gearriveerd in Delhi !! |
Wat een reis zeg !
Nadat de nodige traantjes waren weggepinkt, (wat is afscheid nemen toch moeilijk), vertrok ik, samen met Ines en Mareike, richting Schiphol. Inchecken en wachten, wachten en nog eens wachten. De vlucht naar Londen had 40 minuten vertraging! Dit was op zich niet zo erg, maar we hadden nog een veel grotere reis in het vooruitzicht: De vlucht naar Londen was nog maar het begin! Samen met Ines en Mareike (en een berg vol backpacktassen) kwamen we dan eindelijk in Londen aan.
Daarna zijn we overgestapt op de vlucht naar Delhi. Toen ik in dit vliegtuig de eerste tulbanden en de stippen op de voorhoofden boven de stoelleuningen zag verschijnen, begon het al bij mij te kriebelen. Ik kreeg steeds meer zin in deze fantastische reis! Dit gevoel is moeilijk voor mij om te beschrijven. Je kunt het vergelijken met een Nederlandse leeuw die teruggezet wordt op de Afrikaanse savanne of een Australische kangaroe die na een lange tijd voor het eerst een groep kangoeroes ziet.
Maar goed, om een verhaal kort te maken:
Op vliegveld in Delhi bleken onze backpaktassen niet aangekomen te zijn. Wat een ramp! Er stonden nog een aantal mensen met knalrode hoofden bij de balie om informatie over hun verdwenen bagage te vragen. Gelukkig hadden we onze handbagage wel bij ons; de belangrijkste spullen hadden we in ieder geval bij ons. Bij de ''Service Bagage'' verzekerden zij ons dat de bagage tegen middernacht bij ons hotel werd gebracht. ''En anders morgenochtend'' zeiden ze er zacht achteraan. We hebben toen onze telefoonnummers achtergelaten en nog wat formulieren ingevuld. Daar stonden we dan in de wereldstad Delhi, oververmoeid van de reis. Met alleen de kleren die we aan hadden en onze paspoorten en wat contant geld op zak gingen we op zoek naar de taxi die ons van het vliegvel op zou halen.
Toen we buiten stonden, werden we in één klap geconfronteerd met het hectische leven van Delhi. In mijn voorbereidingen op deze reis las ik veel over de drukte in het verkeer, de stank die boven de stad hangt, de armzalige hutjes en de bedelende kinderen. Maar nu ik er middenin zit, komen deze woorden pas echt tot leven. De stank is nog erger dan ik dacht! Het is een mengeling van 15 miljoen mensen met een lucht met een hoog gehalte aan benzine, stank afkomstig van hoge stapels afval langs de wegen en de bedwelmende hitte waardoor je kleren vastplakken aan je huid. Je kunt je enigszins wel voorstellen hoe dat ruikt.
Buiten op het vliegveld werden we opgehaald door een pick-up taxi. Deze taxi hadden we geregeld via het hotel dat we gereserveerd hadden. De rit was een hele ervaring op zich! De taxi worstelde zich door de drukte van het verkeer en de koeien die op en langs de weg stonden te genieten van de zon.
Overal waar je keek, liepen, reden of zaten mensen. Prachtige vrouwen helemaal bedekt met kleurige kleden, mannen die stoer op hun scootertje zaten en claxonneerden alsof hun leven er vanaf hing.
En wat een stof! Door de beklemmende hitte plakt het stof overal aan je huid en in je ogen.
De taxi bracht ons naar het hotel. Eindelijk: Plaats van bestemming was bereikt! Het hotel is middenin een straat gevestigd waar huizen ruïnes lijken en mens en afval in elkaar opgaan. Het hotel ziet er daarentegen van binnen netjes uit en de kamers zijn uitstekend. De luxe en schoonheid van het hotel geeft een rare nasmaak; buiten gaat het straatleven gewoon door en proberen mensen te overleven met de middelen die zij hebben.
Oververmoeid lieten we alles over ons heen komen. We hadden in het vliegtuig bijna niet geslapen en waren dus al meer dan 24 wakker. Daar komt bij dat Delhi een diepe indruk op ons heeft gemaakt. Het is een stad waarin de schoonheid en de rijkdom van het vroegere Britse empire bedekt wordt onder een donkere schaduw van armoede.
Nee, Delhi is niet een stad waar ik van zal gaan houden. Maar het is en blijft een stukje van mijn leven, dat blijft een feit. |
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | Shimla 24-04-2008 14:46 uur [India] | 19:46 uur [NL-tijd] |
|
| Aan de voet van de Himalayas |
We zijn eindelijk aangekomen in Shimla! Na een busreis van ruim 9 uur zijn we gearriveerd.
We zijn blij dat we de drukke stad Delhi hebben achtergelaten. In deze stad voelden we ons niet fijn. Altijd mannen om ons heen die nieuwsgierig waren omdat we een westers uiterlijk hadden. Ondanks mijn kleurtje, kun je duidelijk zien dat ik niet van ''hier'' ben. Ik ben bijna wel twee koppen groter dan de vrouwen in India en zie er natuurlijk met mijn westerse kleren heel anders uit. De mannen willen van alles aan je verkopen; vies uitziende broodjes, kranten en fruit dat niet echt op fruit lijkt. Ze sturen je ook overal heen. Om in Delhi de grote afstanden te overwinnen, hebben we vaak een riksja moeten nemen. Een riksja is een soort van scooter alleen dan met een overkapping erover heen, zodat passagiers achterin kunnen gaan zitten. Deze riksja scheurt tussen en langs het verkeer door, ongeacht de drukte.
Zo’n riksja namen we ook toen wij buskaartjes wilden gaan kopen om naar Shimla te gaan. Voor de buskaartjes moesten we naar het busstation. Eenmaal in de riksja vertelden we waar we heen wilden en onderhandelen we over de prijs. (In onderhandelen zijn ze erg goed). Deze riksja bestuurder had natuurlijk allang door dat we ''rijke'' westerlingen waren en probeerde dan ook de prijs te verhogen. De riksja scheurde vervolgens over stoepen, door de berm en tussen de auto’s door en stopte in een donker steegje bij een klein gebouwtje waar op een bord ''Tourist Information'' boven de deur hing. Hier wilden we helemaal niet heen! We moesten immers naar het busstation en hier was geen bus te bekennen! Het is allemaal goed gekomen al hebben we er wel van geleerd dat de meeste mannen niet te vertrouwen zijn en alleen maar uit zijn op geld.
's Avonds zijn we dan eindelijk bij het busstation aangekomen. Het begon al donker te worden en dit was niet zo fijn. Het busstation was net een gruwelijke droom. In het overdekte busstation, wat overigens hard aan vernieuwing toe was, lagen allemaal zwervers op de grond te slapen, aapjes die agressief in het rond sprongen en straatkinderen die bedelden om roepies. (dat is de Indiase munt eenheid). Het loket bestond uit niet veel meer dan een hokje waar een groot traliewerk om heen gebouwd was. Er stond een enorme rij. Gelukkig hebben we de buskaartjes weten te bemachtigen en zijn toen snel weer naar het hotel gereden.
We besloten om eens goed te gaan slapen. We waren doodmoe van alle indrukken van deze stad. De vreselijke beelden stonden nog op mijn netvlies gedrukt; een vrouw met een vermagerd kindje op haar arm die graag geld van mij wilde, een man, vol zweren op zijn gezicht die aan de kant van de weg zat, de hectiek in Delhi en het busstation vol zwervers en agressieve apen.
Om 7 uur 's ochtends kregen we telefoon van de balie van het hotel: Onze bagage was gearriveerd! Wat waren we blij! Dit was echt een geluk, want een uur later moesten we vertrekken om de bus naar Shimla te halen. We zijn toen met een taxi naar ''Kashmiri Gate'' (bussstation) gereden en moesten toen nog even wachten op de bus. Inmiddels hadden de zwervers zich al om ons heen verzameld en iedereen bood aan om onze bagage te dragen. Een vrouw met een kindje op haar arm kwam naar ons toe en bedelde om geld. Om nog meer medelijden te wekken zette ze haar kindje voor ons neer (Het arme jongetje was nog geen 2 jaar) en zei tegen het kindje dat hij met zijn handje op onze tas moest kloppen. Het lieve jongetje zag dit natuurlijk als spelen en had er duidelijk plezier in. Het was echt schrijnend om te zien dat dit jongetje al heel vroeg het bedelen van zijn moeder geleerd kreeg. Het liefste gaf ik natuurlijk al mijn kleren en mijn geld aan dit stel, maar dit was niet verstandig omdat er vele straatmensen ons in de gaten hielden. Eindelijk kwam de bus naar Shimla. Onze redding!
Deze bus was een luxe Volvo-bus met airco en een televisie. We kregen water en chips (nou ja, een Indiase variant met hete kruiden!). We werden goed verzorgd. Aan het begin van de Himalaya kregen we tot mijn verbazing ''spuugzakjes''. Later begreep ik waarom. De grote bus slingerde door de bergen en ik kreeg het gevoel dat ik in een achtbaan terecht was gekomen. Al snel werd dan ook mijn maag omgekeerd en hield ik niets meer binnen. De hele weg ben ik ziek geweest en voelde me erg zwak. Van het prachtige uitzicht kon ik jammer genoeg niet genieten.
Eenmaal in Shimla aangekomen stonden wat oude mannetjes ons op te wachten die onze bagage wilden dragen. Ze roken niet erg fris en hadden vieze kleren aan. We besloten om hier toch maar gebruik van te maken, want de klim naar boven was erg vermoeiend, omdat de lucht al behoorlijk ijl was en we uitgeput waren. We verdeelden de tassen onder drie mannen. Ze zagen er erg oud uit en liepen ook krom met onze tassen op de rug. Ik had wel medelijden met hen, maar ze wilden het zelf en kregen hier natuurlijk ook voor betaald. Na 20 minuten waren we boven bij het YMCA hotel.
Het uitzicht was er prachtig en het hotel zag er zeer sfeervol uit. De lucht was enigszins zuiver en de drukte was bedaard. We voelden ons heerlijk, maar ook erg vermoeid. We besloten om onze rust te pakken.
's Ochtends voelde ik me helemaal weer beter. Daar was ik wel blij om. Maar Mareike was deze ochtend ziek geworden. Ze kon niets binnenhouden en was behoorlijk zwak. Ze had erg moeten wennen aan het eten hier in India. Onze lichamen raakten hier erg van streek van. Ik hoop dat dit snel over gaat; we hebben immers nog een hele reis voor de boeg!
Morgen vertrekken we naar Chuling. Hier worden we ontvangen door de nonnen van het klooster van Chuling. Ik ben zeer benieuwd. Het nadeel is dat ik daar niet over internet beschik. Ik hoop dat er een mogelijkheid bestaat om een keer naar een dorpje te lopen. Het klooster ligt op 3,5 kilometer hoogte en ligt helemaal afgelegen. Ver van de buitenwereld.
We zijn nog maar 3 dagen op reis, maar ik heb het gevoel dat ik al een maand op weg ben. Dit komt misschien ook dat we hier veel meemaken. India is een wereld van verschil in vergelijking met Nederland. Het is een indrukwekkende reis die ik me nog lang zal blijven herinneren. Dat weet ik zeker!
|
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | Shimla 26-04-2008 22:20 uur [India] | 03:20 uur [NL-tijd] |
|
| Op naar het klooster van Chuling! |
Zaterdag 26 april 2008
Op naar het klooster van Chuling!
De laatste dag in Shimla is aangebroken. Mijn backpack zit weer volgepakt en de frisse moed stroomt weer door mijn lichaam! Morgen staat ons een lange reis te wachten: een busreis van 9 uur, slingerend door de Himalaya. Ik hoop dat ik mijn achtbaan-gevoel onder controle krijg en mijn spuugzakje niet nodig zal hebben. We zouden eerst vrijdag naar Chuling gaan, maar omdat Mareike ziek was geworden, hebben we deze datum verschoven naar zondag. Vandaag hebben we inkopen voor het klooster gedaan. De spullen die we hebben ingekocht doneren wij aan het klooster. We hebben veel schriften, pennen en papier gekocht. Ook handdoeken, zeep en tandenborstels hebben we gehaald. De man in de winkels keek ons wel raar aan. Ze krijgen natuurlijk niet elke dag een bestelling van 21 tandenborstels!
Het is allemaal zeer spannend, omdat we nu dan echt aan ons afstudeerproject gaan beginnen: Educatieve trainingen geven aan de nonnen van Choling. De voorbereidingen zijn voor het grote gedeelte al in Nederland getroffen. Nu rest ons nog de uitvoering hiervan. We hebben er zin in. Gelukkig is Mareike weer opgeknapt. We zijn weer compleet!
We hebben een fijne tijd gehad in Shimla. Het is hier heel vredig en de mensen stralen een bepaalde rust uit. Dat is wel fijn, want vergeleken met de hectiek in Delhi, is dit een groot verschil! De natuur is prachtig en vanuit onze hotelkamer hebben we uitzicht op de hoogste toppen van de Himalaya. De temperatuur in Shimla is 28,5 graden. Ondanks de warmte, waait er af en toe een briesje wat het klimaat perfect maakt.
Ondanks de schoonheid van de natuur en van de stad Shimla, leven hier ook mensen op straat. Donderdag liepen Inès en ik in de winkelstraat. We hebben heerlijk gewinkeld en voelden ons echt rijke Nederlanders! In het midden van het grote winkelplein stond een klein jongetje van een jaar of drie. Het jongetje had vieze kleertjes aan en aan zijn voeten ontbraken schoentjes. Hij was dolgelukkig met een ballon, die hij waarschijnlijk van winkelende mensen had gekregen. Daar stond hij dan; helemaal alleen in centrum van Shimla, dolgelukkig met wat speelgoed. Ik had de neiging om dit lieve jongetje mee te nemen naar Nederland, waar hij thuis zeker weten met open armen zou worden ontvangen. Maarja, dit zijn maar zinloze gedachten van “Marijke de Wereldverbeteraar”.
Deze laatste dag in Shimla hebben we kennisgemaakt met een drietal Engelsen. Ze zijn van onze leeftijd en erg vriendelijk. Ze reizen nu ruim 4 maanden door India en zijn van plan om tot juli te blijven. We zijn vandaag met hen naar het Vogelpark in Shimla geweest. Na elk 5 roepie te hebben betaald (nog géén 20 cent!), gingen we naar binnen. Toen ik de eerste kippen en ander vreemd gevogelte zag rondlopen, ben ik meteen naar buiten gerend. Ik vond het doodeng! Ik ben namelijk bang voor kippen! Ik had me iets anders van het Vogelpark voorgesteld: inheemse gevogelte, Indiase huismusjes enzovoorts. Maar dit was net een grote boerderij met zwanen, kippen en kalkoenen. Niets voor mij dus! Deze avond hebben we met zijn zessen in een restaurant gegeten. Het was heel gezellig!
De tijd in het klooster zal een mooie en indrukwekkende tijd voor ons zijn. Daar kijk ik erg naar uit. Ook het vooruitzicht dat ik de laatste dag van onze reis het kindertehuis in Delhi ga bezoeken, waar ik destijds een periode heb doorgebracht, is een fijn gevoel. Dit zal een unieke ervaring voor mij zijn. Een ervaring die niemand mij meer kan afpakken! Ik realiseer me erg goed dat Paul en ik veel geluk hebben gehad. Ik moet er niet aan denken dat mijn broertje en ik in de vieze straten van Delhi zouden moeten overleven. Delhi, een miljoenenstad, waar geen plek veilig is voor een klein kind. Hiervoor in de plaats hebben wij een mooie toekomst gekregen met lieve mensen om ons heen. Daar ben ik heel dankbaar voor. Dat is één ding wat ik me na deze reis heel goed realiseer!
|
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Romke Keetman en familie | Espel 29-04-2008 03:00 uur [India] | 08:00 uur [NL-tijd] |
|
| Even geen verslag uit India.... maar wél uit Espel. |
We hebben vanavond om 18.30 uur telefonisch contact gehad met India en de dames maken het goed.
Marijke, Mareike en Ines zijn vandaag eindelijk aangekomen op de plek van bestemming.
Maandagochtend zijn ze 's morgens vroeg per taxi vertrokken vanuit Shimla. Na een lange rit van ongeveer 8 uur zijn ze aangekomen in Chuling, alwaar ze opgewacht werden door een paar nonnen. Na een overnachting ter plekke zijn ze vanmorgen te voet naar het klooster gegaan, waar ze gastvrij werden ontvangen.
Marijke zal een tijdje niet met verslagen en foto's op de site verschijnen.
Als ze eenmaal een beetje gewend zijn daar, zal ze proberen weer een verslag te verzenden. Ze moet dan wel ca. anderhalf uur lopen naar het dichtsbijzijnde dorpje om op internet te kunnen.
Wij houden vanuit hier uiteraard telefonisch contact met India.
Groeten,
Romke en familie |
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Redaktie Espel-Online | Espel 02-05-2008 03:45 uur [India] | 08:45 uur [NL-tijd] |
|
| We hebben gewonnen !!!! |
Hoi Marijke !
Even jou bijpraten:
Groetjes,
De redaktie |
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Romke | Espel 04-05-2008 04:54 uur [India] | 09:54 uur [NL-tijd] |
|
| EVEN BIJPRATEN |
Vanavond om 18.00 uur weer even telefonisch contact gehad met India.
Het gaat goed met de meiden. Ze hebben daar de afgelopen week de eerste lessen gegeven aan de kinderen die daar in het klooster wonen.
Wij hebben hier in Nederland mooi weer maar ook in India is het 25 graden overdag met overzicht op de sneeuwtoppen van de Himalaya.
We hebben hier in Espel een geweldig leuk feest gehad van het 50 jarig jubileum van Sportclub Espel. Jammer Marijke , dat je er niet bij was met de band, maar het optreden was geweldig.
Maar straks met het dorpsfeest kun jij er weer tegenaan samen met je bandleden van BUES.
We zijn benieuwd naar je volgende reisverslag, wat je morgen probeert door te geven.
Groeten Romke, Assiena, Paul en Sabine.
|
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | Chuling 05-05-2008 19:29 uur [India] | 00:29 uur [NL-tijd] |
|
| Koninginnedag in de Himalaya |
30 April 2008
Koninginnedag in de Himalaya!
De tijd gaat snel. Vorige week zaten we nog in Shimla, nu zitten we alweer bijna een week in Chuling! Zaterdagavond zag ik in ons hotel twee jongens tafeltennissen. Ik besloot om eens een kijkje te nemen. één van deze jongens woonde in Shimla. De andere jongen was een vriend van hem die voor zijn beroep tijdelijk in Shimla verbleef. Hij was een dokter. Toen ik zei dat ik wel tegen de winnaar een wedstrijdje tafeltennis wilde spelen, begonnen ze te lachen. Ik dacht: “Wacht maar af, jongetjes!” Toen hun spel beëindigd was, werd bekend wie mijn tegenspeler werd. Naarmate ik meer gewend was aan hun manier van spelen, stroomde de punten bij mij binnen. Ze waren duidelijk verbaasd dat ze verslagen werden door een vrouw. Vooral in India is dit bijzonder, omdat de vrouwen zich ondergeschikt voelen aan het andere geslacht. Ik heb ze even een “poepie laten ruiken”, om het maar even op zijn Nederlands te zeggen!
De laatste dag in Shimla viel op een zondag. Mareike was weer ziek geworden en lag op bed. Ins en ik zijn ’s ochtends naar een Indiase kerkdienst geweest. Deze kerkdienst vond plaats in ons hotel . Het was een indrukwekkende en muzikale kerkdienst. Er werd op een gitaar en djembe gespeeld en de mensen swingden in de kerkbanken. Dit washeel leuk om te zien! Na de kerkdienst werden wij gevraagd om bij mensen te komen eten. Het gezelschap, bestaande uit een broer en twee zussen, waren heel vriendelijk. Ze stonden erop dat we meekwamen. Dit konden we natuurlijk niet afslaan! Ze namen ons mee naar een ander deel van Shimla. Dit deel lag onderaan de berg en behoorde duidelijk niet tot het rijke deel van Shimla. Er waren overal hutjes met golfplaten en grote kuddes straathonden liepen door de smalle straatjes in de sloppenwijk. De kinderen zagen er verwaarloosd uit: verwarde haren, vieze kleren en geen schoenen. Ik wilde het vastleggen op mijn fotocamera, maar iets blokkeerde me. Ik kon het niet. Ik wilde me absoluut niet als een toerist gedragen die alles wat los en vast zat, moest vastleggen. Ondanks het harde leven, is hun waardigheid het enige wat ze hebben. Dit wilde ik hen niet afpakken door met een zoomlens voor hen te gaan staan.
Toen we bij het huis aankwamen leek het, vergeleken met de andere huisjes, een mooi huis. Van binnen was het niet groot, maar het was er wel netjes. Er stonden allemaal bedden in en een paar stoelen. Ik merkte dat dit hun woonkamer n slaapkamer was. Ze hadden zelfs een computer en een televisie! Ze waren duidelijk niet arm, maar hun buren waren duidelijk minder bedeeld. De bewoners waren heel hartelijk en wilden alles over Nederland weten!
“De broer” van het gezelschap pakte bij binnenkomst zijn gitaar uit zijn tas. Bij het zien van de “six-string” begonnen mijn vingers al te kriebelen! Ins kon ook gitaar spelen en we hebben de hele middag gespeeld, gezongen en gegeten! Het was heel gezellig!
De volgende ochtend vertrokken we vroeg. Mareike was gelukkig weer wat opgeknapt en voelde zich goed genoeg voor de lange reis. De taxichauffeur kwam ons bij het hotel ophalen. Intussen hadden we de tuli’s met onze bagage opgezadeld. (Dit zijn mannen die geld verdienen door het dragen van de bagage van toeristen). De hotelbeheerders uitgezwaaid. Daarna “de oude vrouw van de kiosk” (die naast het hotel gevestigd was) nog even gedag gezegd. En ja hoor, daar gingen we dan eindelijk… op weg naar Chuling!
De 7 uur durende taxireis was vermoeiend. De laatste kilometers reden we over slingerende grindweggetjes langs een afgrond van duizenden meters! Normaal werden deze smalle paadjes bereden door jeeps en landcruisers. Wij reden in een kleine Suzuki. Rijdend langs de diepe afgronden, had de taxichauffeur ogen die zo groot waren als pingpongballen en zweetdruppels op zijn voorhoofd die van angst trilden. Hij had nog net niet zijn tong uit zijn mond! Naar mijn idee hield hij van dit soort uitdagingen. Doodeng dus! (Ik had zelfs de deurklink van de auto al vast, dus kun je nagaan wat voor doodsangsten ik op dat moment had!).
Eindelijk bereikten we Chuling. Na een rit van ruim 7 uur stonden drie nonnen, geheel in rode kleding, ons halverwege de berg op te wachten. Ze lachten de hele tijd en waren heel verlegen. Hier stonden we dan: Oog in oog met de meisjes die wij de komende tijd les gingen geven! Dit voelde als een heel bijzondere ontmoeting. We betaalden de taxichauffeur en we liepen met de meisjes mee. We verbleven deze nacht in een huisje, halverwege de berg. Het uitzicht was er prachtig! Het was erg lief dat de bewoners van het huis, hun huis aan ons afstonden. Zij sliepen beneden op de grond, terwijl wij hun woonkamer/slaapkamer voor één nacht bewoonden. De volgende ochtend vertrokken we vroeg. De meisjes droegen onze bagage. Ze stonden erop dat wij geen rugzakje bij ons mochten hebben, want we hadden immers een grote klim voor de boeg: het klooster van Chuling: op 3,5 kilometer hoogte…
 |
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | Chuling 05-05-2008 19:31 uur [India] | 00:31 uur [NL-tijd] |
|
| In de Gonpa |
Zaterdag Mei 2008
In de “Gonpa”
Op dit moment zijn we ruim een week in het klooster. De tijd gaat snel. Het klooster bestaat uit twee gebouwen en een keuken. In het ene gebouw bevinden zich de slaapvertrekken voor de “teachers” (wij dus), de kokkin, de hoofdnon en de Gen-La. Gen-La is een ander woord voor hooggeleerde man. De Gen-La is de enige man in dit klooster. Hij geeft de nonnen “Tibetaanse les” en “Boeddhisme”. Hij wordt hier zeer vereerd. Wij zien hem zelden. Meestal is hij in zijn kamer. Hier eet hij, slaapt hij en studeert hij. Kortom: zijn wereld is niet veel groter dan zijn slaapkamer. De Gen-La is een oude, maar vriendelijke Tibetaan, die in een ver verleden moest vluchten vanwege de spanningen tussen China en Tibet. Op dit moment komen deze spanningen weer veelvuldig in het nieuws en dat zorgt voor veel angst in de harten van de Tibetanen en natuurlijk “onze” Gen-La. Er leven ook twee oudere vrouwen in het klooster. We noemen ze beiden “Apie”. In het Nederlands betekent het natuurlijk “Aap”, maar in het Tibetaans betekent het “Grootmoeder”.
In het andere gebouw slapen de nonnen. Boven de slaapvertrekken bevindt zich de Puja-hal. De Puja-hal is een ruimte waar Boeddha wordt vereerd. Hier staan allemaal beelden en kaarsjes (en andere tierelantijntjes) in een soort vitrine. De nonnen doen hun “puja” ’s ochtends van 6.00 uur tot 7.00 uur en ’s avonds van 19.00 tot 20.00 uur. Dit ritueel is heel indrukwekkend om mee te maken. Ins, Mareike en ik hebben een aantal keren de Puja bijgewoond. De Jomo’s (“nonnen” in het Tibetaans) zingen tijdens de Puja een uur lang Boeddhistische liederen achter elkaar.
Ze leven hier heel primitief. De keuken bestaat uit een paar muren en doeken. We zitten altijd op de grond te eten. Wassen doen ze gewoon nog met de hand. Wij hebben afgelopen week ook onze kleren met de hand gewassen. Nou, geef mij maar een wasmachine! Het was wel heel leuk om eens mee te maken!
Mareike, Ins en ik hebben ons op een dag laten aankleden als echte Kinnaurse vrouwen! Dit kostuum wordt bij een speciale gelegenheid gedragen door vrouwen. De nonnen waren zeer enthousiast om de “westerse teachers” in Indiase kleding te zien! (Kinnaur is een district/provincie waarin Chuling ligt).
Het is wel grappig om te benoemen dat hier overal wietplantjes groeien! Dit leverde natuurlijk een paar leuke kiekjes op!
De meisjes die wij lesgeven op het gebied van lichamelijke en geestelijke gezondheid, zijn in de leeftijd van 15 t/m 26 jaar. De nonnen zijn verdeeld in twee groepen: Een jonge- en een oudere groep. Naast onze trainingen, geven wij hen computerles en bijles voor diegene die moeilijk meekomen met de rest van de klas. Mijn lessen liggen op het gebied van sport en spel. Ik leer hen dat bewegen heel belangrijk is voor lichaam en geest. De theorie gaat over hun lichaam, spieren en gewrichten. Maar ook doen we verschillende balspelen, ballonraces en andere leuke activiteiten zorgen ervoor dat ze meer beweging krijgen. Hier zijn ze dan ook dol op!
De meeste meisjes zitten soms al van jongs af aan in het klooster. Ze zijn gewoon meisjes als toen wij net zo oud waren: ze houden van giechelen, lekker kletsen met elkaar en houden van echte “meisjesdingen”. Het verschil zit alleen in het feit dat zij zichzelf kaal scheren, rode of donkerroze gewaden aan hebben en nooit mogen trouwen. Hun dagindeling is zeer streng en gestructureerd. ’s Ochtends staan zij om half 5 op om deel te nemen aan de Puja. ’s Ochtends krijgen zij van ons les en ’s middags krijgen zij “Tibetaanse les” en “Debating” van de Gen-La, (“Debating class” lijkt een beetje op het programma “Het Lagerhuis” maar dan met een Boeddhistisch tintje). De overige uren moeten zij studeren en Boeddhistische teksten uit hun hoofd leren. In deze studie-uren zitten zij overal in de Gonpa (klooster). Alle teksten worden hardop opgezegd. Dit gaat in zo’n snel tempo dat we hier soms versteld van staan. ’s Avonds om 19.00 uur hebben zij weer Puja. Om half 10 gaan zij slapen. Dit programma wordt elke dag herhaald.
De meisjes die wij lesgeven zijn zeer leergierig en willen alles weten over Nederland! Ze zijn voorbeeldige leerlingen en hebben ieder hun eigen kwaliteiten. De één kan heel mooi tekenen, terwijl de ander goed in Engels is. We weten intussen alle namen, al zijn ze wel moeilijk om uit te spreken. (Dechen, Janchup, Norgyun, Choezem enz.). Ze spreken ons aan als “teacher” en hebben veel respect voor ons. Wij leren hen niet alleen veel, maar we leren ook veel van hen! Hun manier van liefhebben, alles delen en respect hebben voor elkaar is voor ons erg leerzaam.
Het is raar om deze jonge meisjes met kaalgeschoren hoofdjes rond te zien lopen. Ook door hun gestructureerde levenswijze en hun puja’s worden zij vroeg volwassen. We hoorden dat sommige nonnen niet eens wisten wat ze een uur lang zongen! Ondanks deze vroege volwassenheid, zie je het “kleine meisje” toch in elke non terug komen. Op zich is het wel een mooie gedachte die het Boeddhisme met zich meedraagt. In onze wereld is iedereen met zichzelf bezig, hechten we veel waarde aan ons uiterlijk en neemt het begrip “bezit” een groot deel van ons leven in. In de Gonpa hebben de nonnen geen bezit: alles wordt gedeeld. Ook hebben zij nog nooit van arrogantie, egoïsme en hebzucht gehoord. Heerlijk lijkt me dat: Een wereld waar alles in harmonie is.
Deze keuze die zij, of hun ouders, lang geleden hebben gemaakt, was bepalend voor de rest van hun leven. Het leven van een jonge vrouw is hard in India. Hier in de Gonpa zijn ze veilig en verzekerd van voedsel, onderdak en harmonie. Het is wel vertederend om te zien dat zij de “echte” wereld niet kennen. Maatschappelijke kwesties in de hele wereld, culturele diversiteit en contact met andere mensen is voor hen heel vreemd. Zij wonen hier afgelegen, middenin de Himalaya, ver weg van de “echte” wereld.
|
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | Chuling 05-05-2008 19:37 uur [India] | 00:37 uur [NL-tijd] |
|
| Heimwee!! |
Ergens in Mei 2008
Oh nee! Ik heb het te pakken: Heimwee! Het is niet dat ik het hier vervelend en saai vind. Nee, helemaal niet! Ik heb het hier juist erg naar mijn zin. Maar ik heb van die momenten dat ik thuis mis. Dit is waarschijnlijk geen onbekend gevoel bij veel mensen. Maar ik heb het nog nooit zo erg gehad! Ik heb wel eens in mijn leven het gevoel gehad dat ik naar huis wilde, maar dit voelt anders. “Thuis” voelt zo ver weg. Iets dat behoort tot het verleden. Een hele andere wereld.
Ik mis Theo, mijn ouders en mijn lieve broer, mijn opa en oma, familie, vrienden, mijn huisje, mijn voetbalteam, mijn gitaar en mijn bandleden, mijn eigen bed. Ik mis zelfs de boerenkool en de heerlijke schnitzels! (Hier eten ze namelijk geen vlees. Volgens het Boeddhisme mag je namelijk geen dieren doden). Ik mis Nederland, Espel en Emmeloord. Maar goed, ik kom er wel over heen. Haha!
 |
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | Choling 17-05-2008 00:45 uur [India] | 05:45 uur [NL-tijd] |
|
| Missie: Completed! |
Missie: Completed!
Wat is het hier geweldig! Naast het prachtige uitzicht waarvan wij elke dag mogen genieten zijn ook de mensen om ons heen erg lief. De nonnen zijn erg aardig en leergierig. Ook willen ze van alles voor ons doen. Je moest eens proberen om je eigen bord en bestek af te wassen! Alles wordt meteen uit je handen genomen. We moesten hier in het begin erg aan wennen. We zijn er intussen al aan gewend. (Je kunt ons bijna zelfs als “lui” bestempelen). Het zal wel wennen zijn als we weer thuis zijn waar het huishouden op ons te wachten staat en er geen meisje staat die zegt: “No teacher, I do it for you!”
Aan het voedsel moesten we eerst erg wennen. Ze eten hier alles wat zij binnen hun bereik hebben. Je kunt hier natuurlijk niet zo even naar een winkel of de voet van de berg lopen om groenten te halen. De nonnen verbouwen erwten, graan, appels, noten en nog wat andere groenten. ’s Ochtends eten we chapati (een soort droge pannenkoek) met jam. ’s Middags eten we rijst met “Dahl”. Dahl maken zij met gekookt water, kruiden en linzen of bruine bonen. Het lijkt een beetje op bruine bonensoep zeg maar.
’s Avonds eten we weer chapati met wat groenten. Onze kokkin maakt echt heerlijke maaltijden.
Er zit wel wat variatie in, als je bedenkt dat zij niet veel middelen heeft om veel met groenten te variëren. De ene keer bakt ze ’s ochtends de chapati in olie. (Je krijgt dan een soort van chapati die smaakt als een vette oliebol). De andere keer krijgen we een “crunchi” chapati. De chapati is dan in het vuur gelegd en zorgt dat de chapati knapperig wordt en smaakt als een echte (Indiase)“Mätzer”. Als groenten hebben we hier kool, spinazie en komkommer, tomaat, sla en bloemkool gegeten. Dit alles wordt uiteraard met veel Indiase “spicy” kruiden klaargemaakt, waar je tong lekker van gaat branden. We zijn intussen al gewend aan het Indiase eten. Bij thuiskomst willen wij dan ook meteen dat de potten sambal als standaard bij het avondeten worden opgenomen. Hoe pittiger, hoe beter! Niet dus…
Soms zaten Mareike, Inès en ik te smachten naar koffie! Gelukkig had Inès veel zakjes koffie van haar moeder meegekregen. Bedankt Moeder van Inès! Elke middag dronken we uit een klein bekertje een klein beetje koffie. We verdeelden dan de zakjes onder ons drieën en genoten dan van ons koffiemoment! Op de foto zien jullie ons koffiemoment. Twee genietende Marij(ei)ke’s en een verdrietige Inès, omdat dit ons laatste koffiezakje was.
Naast trainingen gaven we ook Engels les aan kinderen die in de buurt woonden. Dit was niet geheel gepland, maar omdat ze zomaar ineens op een dag met hun schriftjes voor de deur stonden, konden we zo ook niet weigeren. Na deze eerste Engelse les, kwamen ze iedere dag langs voor een Engelse les! Op de foto sta ik met de twee meisjes van de Engelse les. We liggen in een deuk omdat ik hen in hun nek kietel!
De trainingen zijn erg goed gegaan. De onderwerpen over lichamelijke en geestelijke gezondheid slaan goed aan. De meisjes krijgen les over alles waar een vrouw in haar leven te maken kan krijgen. Dit is erg belangrijk, omdat het hun vrouwelijke persoonlijkheid sterker maakt.
Niet alleen krijgen ze theorie, maar ook praktische zaken. Lessen zoals zelfverdediging, hygiëne in de keuken en medische zaken op het gebied van menstruatie en HIV / Aids zijn belangrijke zaken voor een vrouw. De nonnen waren erg enthousiast. We zagen ze helemaal opbloeien in de loop van tijd dat de meisjes als kleine rupsjes zich als echte mooie vlinders ontpopten. Dat was heel mooi om te zien!
Na twaalf trainingen waren we dan eindelijk aangekomen bij de “exams”. We wilden onze leerlingen graag testen op wat zij precies hebben onthouden van onze trainingen. Dit hebben we gedaan in de vorm van een groot parcours. Er waren twaalf onderdelen met elk eigen spelregels en lesstof. In elk onderdeel werd de lesstof van een training getoetst.
Deze vorm van examens doen sloeg goed aan. De meisjes waren zeer enthousiast en wisten nog erg veel van de lessen. Ze zijn dan ook allemaal GESLAAGD!!! Op de foto zijn de meisjes erg blij met hun certificaat die zij van ons hebben gekregen! Op deze groepsfoto is Gen-La ook te zien. We hebben hem speciaal voor deze gelegenheid uit zijn kamertje gehaald en op een stoel neergezet. Volgens mij vond hij het stiekem wel leuk om met al deze dames op de foto te staan!
|
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | Choling 17-05-2008 00:47 uur [India] | 05:47 uur [NL-tijd] |
|
| Nog even genieten van de laatste dagen in de Gonpa... |
Nog even genieten van de laatste dagen in de Gonpa…
Maandag 5 mei zijn we naar een nabij gelegen stadje geweest: Reckong Peo. Deze reis kostte ons 3 uur! De klim naar beneden duurde ongeveer een uur. Daarna moesten we 2 uur in de taxi zitten. Dechen, Choezem en Samten gingen met ons mee.
Ik wilde heel graag deze dag naar deze stad, omdat hier internetmogelijkheden waren. Ondanks de lange reistijd, wilde ik dit natuurlijk niet missen! (Wat heb ik toch weer veel voor jullie over!).
Eerst bezochten we een heilige Boeddhistische tempel. Dit was zeer indrukwekkend. Jammergenoeg mochten we geen foto’s maken. Op het buitenterrein stond een levensgrote Boeddha. Ook zat er een klein hokje met een boeddhistisch beeld. Dit mochten we wel fotograferen. Dit liet ik me geen twee zeggen natuurlijk!
In Reckong Peo hebben we veel voor de nonnen gekocht. In Nederland hadden we veel geld verzameld voor ons afstudeerproject. We hebben veel fruit, groenten, beddenlakens, schriften, bezems, en prullenbakken gekocht.
De hele taxi zat vol. Met een voldaan gevoel vertrokken we weer richting de Gonpa. Ondertussen was het behoorlijk donker geworden en we moesten nog met al onze spullen de berg op! Gelukkig kwamen er twee jongens ons helpen. Zij woonden nabij het klooster en konden zo de zwaarste spullen meenemen. We hadden geen zaklampen mee. We konden geen hand voor onze ogen zien. Op de tast klommen we naar boven. Doodeng! We liepen over glibberige stenen, sprongen over bergstroompjes en klommen over boomstammen. De klim duurde langer dan een uur, want onderweg hebben we een paar moeten rusten. Met onze zware bagage op onze ruggen, voelde dit als een survivaltocht. Dit beeld werd helemaal compleet doordat er een “gek” in het donker ons achterna liep. Hij maakte rare geluiden en stond niet meer stevig op zijn schoenen. Naderhand hoorden we van de nonnen dat deze man bekend stond om zijn alcoholprobleem en zijn rare fratsen in het donker. De nonnen waren doodsbang voor hem! Wie mij goed kent, weet dat ik hier snel door wordt beïnvloed en bij mij ook snel de rillingen over mijn rug liepen haha! Het was 21.00 uur toen we de Gonpa bereikten. De kokkin stond met een heerlijke maaltijd klaar en we hebben heerlijk in een warme binnenkeuken onze maaltijd opgegeten.
Afgelopen maandag 12 mei zijn we naar de top van onze berg geklommen. Samen met Chotti (Wat “kleintje” in het Hindi betekent. Ik denk dat ik de reden niet hoef uit te leggen) en Jangchup, begonnen we aan de klim. Omdat we al behoorlijk hoog zitten, was de klim ruim een half uur. Op de top staat een “satupa”. (Ik weet niet of ik het goed heb geschreven). Een satupa is een soort boeddhistisch bouwwerkje met allemaal gebedsvlaggen. Het uitzicht was wederom prachtig!
Wat hadden we een voldaan gevoel; drie stoere meiden op de top van de Himalaya! Dat maak je niet snel meer mee!
Onderweg kwamen we veel koeien tegen. De koeien moeten hier wel goed getrainde beenspieren hebben! Hier in de bergen lopen de koeien, tot mijn verbazing, onvermoeid van boven naar beneden en van beneden naar boven. Goede conditie dus. Daar kunnen de koeien in het vlakke polderland wel een voorbeeld aan nemen!
Op de terugweg kwamen we bij een gezin. Zij wilden graag dat we even binnenkwamen en wat dronken. Het viel mij op dat de mensen in de buurt heel gastvrij zijn en altijd willen dat we even binnenkomen en wat drinken. De vrouw liet trots haar fotoalbum zien. We voelden ons erg op ons gemak. Ik kon het niet laten om het schattige zoontje van nog geen jaar oud even vast te houden. Wat was hij lief!
Na het gezellige bezoek gingen we weer richting het klooster. Het was een gezellige en indrukwekkende middag.
De volgende dag (dinsdag), zijn we naar Meru, een nabij gelegen dorpje, gelopen.
Dit dorpje ligt op een kwartier lopen van het klooster verwijderd. In de plaatselijke dorpswinkel hebben voor iedere non iets lekkers gekocht. Dat hebben de meisjes zeker verdiend! Toen we met duizend roepie betaalden, keken de mannen hun ogen uit. Dit waren ze duidelijk niet gewend. Uit elk hoekje en gaatje kwam wisselgeld tevoorschijn. Intussen waren er verschillende mannen in “de winkel” gelopen. Ze lachten en bekeken ons van top tot teen. Ik betwijfel of zij daar waren om ook iets te kopen…
De laatste dag is aangebroken. De tassen zijn ingepakt en frisse moed stroomt weer in onze aderen. Er staat ons een grote reis te wachten: Shimla, een reis van 7 uren slingerend door de Himalaya…
Wat zullen wij de nonnen gaan missen. Het was een heerlijke tijd vol plezier, gezelligheid, lol en vooral veel leerzame momenten. We hebben het gevoel dat we meer hebben achtergelaten dan dat we in de voorbereidingen hadden gedacht. Dit geeft ons een voldaan gevoel: ons afstudeerproject is zo goed als afgerond! Het gemis zal nog wel een tijdje aanhouden, maar we zullen deze geweldige meiden voor altijd in onze harten sluiten. Dat is één ding wat zeker is!
 |
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | New Delhi 23-05-2008 20:06 uur [India] | 01:06 uur [NL-tijd] |
|
| De laatste dag: New Delhi |
De laatste dag: New Delhi
De reis zit er weer op. Ik ben weer thuis! De laatste paar dagen gingen snel in het klooster. We khebben bij ons afscheid traditionele witte sjaals overhandigd gekregen en een echte Kinnaurse cap! (Op eerdere foto’s zie je dat ik zo’n cap ook bij mijn klederdracht draag). Vanaf het begin had ik een goede band met Choezem. Iedereen vond ons veel op elkaar lijken en we werden dan ook snel “sisters” genoemd. Ik heb haar mijn muts gegeven. Dit was wel heel bijzonder. Ze zei dat wanneer ze deze muts op had, dat ze dan aan mij dacht. Dat vond ik erg lief.
Na een geweldig en hartverwarmend afscheid in het klooster, zijn we met de taxi weer richting Shimla gereden. De reis duurde ongeveer 7 uur. In de taxi konden we mooi de onvergetelijke momenten in het klooster goed op ons in laten werken.
We hadden besloten om de laatste dagen goed onze rust te pakken. De laatste tijd hadden we veel meegemaakt en hard gewerkt aan ons afstudeerproject in de Gonpa. “Rust pakken” betekende voor ons: Winkelen!! We hebben heel Shimla leeggekocht en daarbij ook tegelijk de Indiase markteconomie gesteund. (Met een goed gevoel winkelen dus!). Je kan wel zeggen dat we met meer tassen op de terugweg hadden dan op de heenweg. “Shop ‘till we drop” om het maar even zo te zeggen. Maar goed, we moesten weer vroeg op bed, want de volgende dag vertrokken we vroeg richting Delhi.
We zagen er erg tegenop, omdat ook de eerste dag van onze reis in Delhi begon. Dit leverde ons toen een grote cultuurshock op. Delhi is een wereld van verschil met Nederland.
Overal ligt afval. De plaatselijke vuilniswagen had het denk ik allang opgegeven. Ook de bedwelmende hitte vermengt met de stank van afval, benzine en menselijke geuren was erg onaangenaam. Delhi is één van de grootste steden in India. Samen met de Indiase hoofdstad New Delhi en enkele kleinere steden, vormt het samen de gelijknamige stad Delhi.
De stad heeft een inwonersaantal van 15 miljoen. Dat is bijna evenveel als in heel Nederland! Kun je nagaan wat voor chaos en puinhoop dat geeft als dit grote aantal op een kleine schaal leeft! Delhi was tot 1931 de hoofdstad van Brits-Indië, waarna het die eer moest afstaan aan New Delhi. Dit is nog wel te zien: Mooie paleizen, kastelen, concertgebouwen enzovoorts. De Britten waren de Koning te rijk en wilden veel pracht en praal in dit Aziatische land, wat destijds groter was dan Amerika. Ze bouwden gebouwen en paleizen na uit Engeland. Alles moest groter, mooier en waardevoller. Na ruim een eeuw is dit stuk Britse rijk vervallen en oud.
In de tussentijd (toen de Britten India verlieten), is er geen onderhoud gepleegd. Alles brokkelt af en ziet er incompleet uit. Van sommige gebouwen hebben ze toeristenattracties gemaakt. Maar de overige gebouwen maken het beeld van Delhi treurig.
Het verschil tussen rijk en arm is groot. Ik heb golfplaathutjes tegen paleizen aan zien staan. Eerst dacht ik dat het “gewoon” schuurtjes waren, waar mensen hun gereedschap in bewaarden. Maar de realiteit was dat het huizen zijn waar soms wel gezinnen van tien mensen in woonden.
Ik wilde er op de één of andere manier niet aan. Maar de realiteit is hard. Gelukkig is India wel aan het opkrabbelen. Het wegennet wordt gerenoveerd, evenals de treinverbindingen en de markteconomie. Maar natuurlijk hebben de rijken in India hier eerst profijt van. De miljoenen in de sloppenwijken merken hier weinig van en het zal nog wel lang duren voordat deze mensen iets van de “renovatie van India” merken.
We hadden besloten om onze laatste dag in Delhi tot een leuke herinnering te maken. Deze laatste dag stond in het teken van het kindertehuis waar ik destijds heb gelegen. Ik ben in Calcutta geboren en daarna overgebracht naar het kindertehuis in New Delhi. In dit tehuis heeft Paul ook zijn eerste tijd doorgebracht. Hier ligt dus een stukje van ons leven!
Het bord hing nog precies zo als op de foto’s in mijn plakboek. Alleen de naam van het kindertehuis was nu verwijderd. De letters, wat eens de beschrijving van mijn kindertehuis vormden, waren nu opgedroogde donkere vlekken. Als je tussen de nieuwe letters door las, kon je de vroegere naam en de beschrijving lezen. Dit gaf wel kippenvel; Een stukje verleden werd zichtbaar.
Het was een hele mooie ervaring. Het kindertehuis lag in één van de rijkere gedeeltes van New Delhi. De gebouwen van het tehuis lagen er mooi en verzorgd bij.
Na een bijzondere ontmoeting met Jim Dé, de beheerder van het kindertehuis, kreeg ik mijn originele dossiers te zien. Wat was dit bijzonder! Thuis had ik de kopieën in de kast liggen, maar nu had ik echt de originele versie! Dit was heel raar voor mij. Natuurlijk stond er niets bijzonders in en alles wist ik al.
In India is het vrijwel onmogelijk om namen en/of gegevens van de biologische ouders te vinden. Dit is ter bescherming van de moeder. Bekendmaking kan voor haar nare gevolgen hebben.
Daarna kregen we een rondleiding. De afdeling “Adoptie” in het kindertehuis sluit jammer genoeg zijn deuren. Het geld is namelijk op. Ze hebben het ruim dertig jaar gedaan en in juni dit jaar, vindt de laatste adoptie plaats. Het jongetje van ruim een jaar oud lag daar in één van de bedjes, te wachten op zijn nieuwe ouders en een mooie en liefdevolle toekomst. Ik herkende in de oogjes van dit jongetje een kleine Paul en een kleine Marijke. Wat hebben wij destijds ook een geluk gehad zeg!
Na deze laatste adoptie krijgen de kinderen in Delhi een geringe kans op een mooie toekomst en moeten zij zien te overleven in de chaotische straten van Delhi.
Na het bezoek aan het kindertehuis vlogen we met de riksja tussen en langs de verkeersdrukte om in het “rijke” gedeelte rond te gaan kijken. We wilden de laatste dag van onze reis tot een geweldig einde brengen. Mijn dag kon natuurlijk inmiddels niet meer stuk na het bezoek aan mijn kindertehuis. Tot onze verbazing liepen er in het “rijke” gedeelte van New Delhi veel blanke toeristen rond! Wat voelde ik me veilig en vertrouwd. (Kun je nagaan hoe verwesterd ik ben!). We gingen weer met de riksja richting het hotel.
Onderweg, toen de riksja stopte voor een stoplicht, kwam er een meisje naar me toe. Ze wilde twee tandenborstels verkopen. Ze bedelde om geld en legde daarbij haar hoofdje op mijn schoot. Achter haar stonden nog meer zwervers en keken met nieuwsgierigheid of ik haar geld gaf of niet. Ik zei tegen het meisje dat ik geen geld wilde geven en dat ze maar weg moest gaan. Ik voelde me wel ongemakkelijk, want het liefste wilde ik haar van alles geven. Maar dit was niet verstandig. Toen de motor van de riksja weer begon te draaien ging ze weg. In Delhi moet je hard zijn. De straatkinderen worden meestal gestuurd door hun ouders die hier een slaatje uit willen slaan. Natuurlijk is dit niet altijd het geval. Maar je moet hier wel verdacht op zijn. Het voelt niet goed om straatkinderen weg te sturen. Maar zelfbescherming is ook heel belangrijk. Het was een leuk dagje en de ritten in de riksja’s waren niet meer eng. We raakten aan de ritten met de riksja’s gewend. ’s Avonds kwamen we vermoeid in het hotel. De airco hard loeiend,omdat het buiten 38 graden was! Erg warm dus.
Na een korte nacht van twee uren, vertrokken we ’s ochtends om 4 uur met de taxi richting het Indira Ghandi Airport van New Delhi. Op dit tijdstip verwachtte ik geen mensen op straat. Maar het tegendeel was waar. Wat ik zag was onbegrijpelijk. Kleine kinderen, soms met vaders en moeders, zaten te spelen op straat. Verwilderde haren, smerige voetjes zonder schoentjes en vaak niet veel kleren aan. Dit vertederde beeld ligt nog vers op mijn netvlies. Ik wilde gewoon niet geloven dat deze kinderen geen “thuis” hadden. Het kon er bij mij niet in. Maar diep in mijn hart wist ik dat dit wel waar was. Vanuit de achterbank van de taxi aanschouwde ik kleine hoopjes hier en daar in de berm, onder de brug en gewoon midden in de straten. Kleine hoopjes van dekens waaronder mensen sliepen die nergens anders heen konden. Ongelooflijk.
Na een reis van ruim 12 uur in het vliegtuig kwamen we dan eindelijk aan in Londen, Heathrow. De frisse lucht, de blanke mensen en de rust die dit moment met zich mee droeg, voelde heerlijk aan! De zenuwen gierden door mijn lijf, want ik was nog geen 1,5 uur met het vliegtuig van Nederland verwijderd!
|
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
| Marijke | Delhi - Amsterdam 23-05-2008 20:08 uur [India] | 01:08 uur [NL-tijd] |
|
| Terug van Weggeweest |
Terug van Weggeweest
De eerste voet op Nederlandse bodem voelde als een opluchting. We waren ten eerste de enorme lange reis zonder ongelukken en vertragingen doorgekomen. Ten tweede voelde ik me weer “thuis”. Na het zoeken van de bagage liepen we richting “Arrivals”. In de verte zag ik Theo en mijn ouders en broer al staan. Kriebels kwamen boven: Dit moment voelde als heel bijzonder. Ook al is het “maar” een maand dat ik weg ben geweest; het voelde als een eeuwigheid, misschien omdat ik zoveel heb meegemaakt. Het was een fijne India-tijd en ik vormde samen met Mareike en Inès echt een goed en sterk team. Maar het verlangen om weer terug naar Nederland te gaan werd ook sterker naarmate de tijd vorderde.
Toen ik in de ontvangsthal liep, kwam een grote zoomlens me tegemoet. De tranen die opkwamen bij het zien van mijn familie werden extra ingezoomd. Ik schrok me dood! Wat bleek: Het programma “Hello, Goodbye” was op Schiphol aan het filmen en hadden net mijn familie gefilmd en geïnterviewd! Toen ik verscheen in de aankomsthal, moesten ze natuurlijk ook de emoties filmen om het verhaal nog sterker te maken. Ik moet er naderhand wel om lachen: “Dat hebben wij weer!” dacht ik meteen. Haha! In het nieuwe seizoen wordt dit als het goed is uitgezonden via de Publieke Omroep. Allemaal kijken dus! (Enne… let dan maar niet op mijn tranen, want op dat moment hadden mijn traanklieren een eigen wil).
Het moment dat ik Theo en mijn ouders en Paul weer in mijn armen sloot gaf me een fijn, heerlijk en vooral een veilig gevoel. Ik realiseerde me dat dit mijn échte ouders zijn en Paul mijn échte broer. Dat kan niemand vervangen. Mensen vragen mij vaak of er een behoefte is om mijn biologische familie op te zoeken. Erg standaard. Ik vind het ook té persoonlijk, als iemand die ik nauwelijks ken dit aan mij vraagt! Ik beantwoord deze vraag dan ook vaak oppervlakkig en vaag. Ik vind dat ík alleen deze vraag kan beantwoorden. Dit is iets heel persoonlijks; iets van mezelf. Misschien bestaat er inderdaad een behoefte, in de toekomst of in het heden, maar daar moet ik zelf achterkomen en zelf voelen. Dat is iets voor mezelf en verder niemand.
Na deze indrukwekkende reis naar mijn geboorteland, realiseer ik me dat míjn ouders in Espel wonen en mijn enige echte broer Paul is. Dat kan niemand vervangen. Nu niet en in de toekomst niet. Dit zal altijd zo blijven voor mijn gevoel. Als iemand mij vraagt of er een behoefte is om mijn biologische familie op te zoeken, dan zeg ik: Die heb ik al gevonden!
Ik heb mijn reisverslagen overkoepeld met de hoofdtitel: “Terug van Weggeweest”. Ergens in een vreemd, ver land geboren en na 24 jaar terug naar mijn roots. Maar toen ik de eerste stap op Nederlandse bodem zette, voelde dit als “thuis”. Pas op dat moment, op dat bijzondere moment, toen ik Theo, mijn ouders en Paul weer in mijn armen weer sloot, voelde ik me pas echt “thuis”: Terug van Weggeweest.
Ik ben weer thuis.
|
|
reageren kan niet (meer) op dit item
|
|
|
|
|
